Pokaż, gdzie boli — od tego zaczniemy

• ŻwaczMięsień wielkości kciuka tuż przed uchem. Zaciska zęby — i robi to mocniej, niż utrzymasz świadomie przez godzinę.
• Mięsień skroniowyLeży nad uchem, szeroki jak rozłożona dłoń. Podnosi żuchwę razem ze żwaczem.
• Czepiec ścięgnistyCienka warstwa rozpięta na czaszce od brwi po potylicę. To ta, przez którą ból chodzi jak obręcz.

W skupieniu, w złości i w nocy szczęka zaciska się bez pytania. Mięsień, który nie ma przerwy ani w dzień, ani we śnie, robi się twardy i tkliwy — dokładnie tak jak każdy inny przepracowany mięsień.

• Mięśnie podpotyliczneCztery krótkie mięśnie wielkości paznokcia u samej podstawy czaszki. Ich robota to milimetrowe korekty, żeby obraz stał w miejscu, kiedy idziesz.
• Dźwigacz łopatkiBiegnie płycej, od szyi do górnego rogu łopatki. To on odzywa się, gdy odwracasz głowę.

Kiedy głowa jest pochylona nad ekranem, te mięśnie nie trzymają jej lekko na osi, tylko ciągną ją do tyłu jak napiętą linę. Godzinami, bez jednej sekundy przerwy.

• Czworoboczny, zwany kapturowymJego górna część unosi obojczyk i łopatkę — to ona robi ruch „ramiona do uszu”.
• Stożek rotatorówCztery małe mięśnie wokół samego stawu. Trzymają głowę kości ramiennej na miejscu, kiedy sięgasz ręką w górę.

Stres, zimno i pośpiech podnoszą ramiona do uszu, a blat i klawiatura trzymają je tam pół dnia. Mięsień, który stoi napięty i ani się nie skraca, ani nie rozluźnia, po prostu przestaje umieć opaść.

• Mięśnie równoległoboczneDwa pasy między kręgosłupem a łopatką. Ściągają łopatki do siebie i przytrzymują je przy żebrach.
• Prostownik grzbietuBiegnie pod nimi, wzdłuż kręgosłupa. Trzyma Cię w pionie przez cały dzień.

Ręce cały dzień pracują przed Tobą: na klawiaturze, nad blatem, przy noszeniu zakupów. Mięśnie z tyłu stoją wtedy napięte jak liny odciągowe, żeby nie złożyło Cię do przodu — i nigdy nie przychodzi ich kolej na ruch.

• Prostownik grzbietuTe dwa wałki wyczujesz palcami, kiedy się schylisz.
• Mięsień biodrowo-lędźwiowyBiegnie głębiej, z przodu: od kręgów lędźwiowych przez miednicę do uda. Podnosi kolano, a jego dwa końce są bliżej siebie za każdym razem, gdy siadasz.
• Czworoboczny lędźwiDokłada się z boku, łącząc ostatnie żebro z miednicą.

Kilka godzin na krześle i przód bioder ma bliżej z końca na koniec. Kiedy wstajesz, dolne plecy dostają ciąg od przodu i muszą go zrównoważyć od tyłu — stąd te pierwsze kroki, które idą inaczej niż reszta.

• Pośladkowy wielkiProstuje biodro — czyli chodzenie, wstawanie, wchodzenie po schodach.
• Pośladkowy średniLeży wyżej i bardziej z boku. Trzyma miednicę w poziomie, kiedy stoisz na jednej nodze.
• Mięsień gruszkowatyMały, biegnie ukośnie od kości krzyżowej do wierzchołka uda.

Ciało, które siedzi po kilka godzin dziennie, przestaje używać pośladków do chodzenia i po cichu przekazuje ich robotę lędźwiom oraz udom. Plecy nie bolą Cię dlatego, że jesteś słaby — bolą, bo od rana odrabiają za mięśnie, które przez cały dzień przesiedziały bezczynnie.

• Brzuchaty i płaszczkowatyBrzuchaty widać z zewnątrz, płaszczkowaty siedzi pod nim. Pracują przy każdym staniu i przy każdym kroku.
• Mięśnie kulszowo-golenioweTrzy mięśnie z tyłu uda, od guza kulszowego do kolana. Kiedy siedzisz, leżą złożone we dwoje.
• Czworogłowy udaZ przodu prostuje kolano, a przy każdym zejściu ze schodów hamuje ciężar całego ciała.

Łydkę nazywa się drugą pompą dla krwi, bo włącza się dopiero wtedy, gdy idziesz. Po dniu na krześle albo po dniu przestanym w jednym miejscu krew stoi, a noga robi się ciężka i tkliwa.

• Rozcięgno podeszwoweMocny pas od pięty do palców. Trzyma sklepienie stopy napięte przy każdym kroku.
• Małe mięśnie stopyKilkanaście mięśni nad nim i pod nim. Poprawiają ustawienie stopy szybciej, niż zdążysz o tym pomyśleć.
• Ścięgno AchillesaŁydka ciągnie za piętę właśnie nim — stopa i łydka to jeden ciąg, nie dwie osobne sprawy.

Twarda, płaska podeszwa buta i równa podłoga odbierają stopie jej robotę. Małe mięśnie w środku przestają się odzywać, a całe obciążenie przejmuje pasmo pod podeszwą i pięta.