Zrozum swoje ciało na tyle, żeby przestać zgadywać

Jeśli nie znasz tych słów, to nie Twoja wina — nikt Ci ich nigdy nie podał, mówiono do Ciebie po łacinie albo wcale. Tu leżą te, które padają w gabinetach: powięź, punkt spustowy, propriocepcja. Wyłożone tak, żeby dało się je zrozumieć bez studiów.

• Punkt spustowyMały, twardy węzełek w napiętym mięśniu, który boli pod naciskiem i potrafi wysyłać ból w miejsce oddalone od siebie.
• PowięźCienka, mocna błona, która owija każdy mięsień i łączy mięśnie w długie ciągi, więc pociągnięta w jednym miejscu napina się kawałek dalej.
• PrzykurczTrwałe skrócenie mięśnia albo tkanek wokół stawu, przez które staw nie dochodzi już do pełnego zakresu. To co innego niż napięcie, które schodzi po przespanej nocy — a czy naprawdę o to chodzi, rozstrzyga lekarz albo fizjoterapeuta, nie test na podłodze i nie masażystka.
• Napięcie spoczynkowePraca, jaką mięsień wykonuje wtedy, gdy niby nic nie robisz — trochę go musi być, żeby ciało trzymało kształt, ale po godzinach w jednej pozycji potrafi zostać podniesione na stałe.
• Zakres ruchuIle staw realnie przechodzi, zanim coś go zatrzyma — sprawdza się to ruchem i porównaniem stron, nie odczuciem „chyba jest dobrze”.
• DOMS (zakwasy)Ból mięśni, który przychodzi dobę lub dwie po wysiłku i bierze się z mikrouszkodzeń włókien przy hamowaniu ruchu — nie z kwasu mlekowego, bo ten schodzi jeszcze zanim wrócisz do domu.
• Drenaż limfatycznyBardzo delikatna technika pracy z płynem zbierającym się między tkankami — chłonka nie ma własnego serca, które by ją pchało, płynie dzięki ruchowi i lekkiemu ciśnieniu, więc mocny ucisk nic tu nie przyspiesza.
• Tkanki głębokiePraca na warstwach leżących pod tym, co wyczuwasz od razu: wolno, punktowo i mniejszą powierzchnią dłoni, żeby wierzchnia warstwa zdążyła odpuścić i wpuścić głębiej. Mocniej nie znaczy głębiej.
• Rozluźnienie mięśniowo-powięziowePowolny, utrzymywany nacisk albo ciąg na powięź: zamiast rozcierać, trzyma się jeden kierunek kilkadziesiąt sekund i czeka, aż tkanka sama ustąpi.
• PropriocepcjaZmysł pozycji własnego ciała: czujniki w mięśniach, ścięgnach i stawach meldują do mózgu, gdzie jest Twoja ręka albo stopa, kiedy na nie nie patrzysz.
• Oddech przeponowyOddech, w którym pracuje przepona — kopuła mięśnia pod żebrami: przy wdechu schodzi w dół, brzuch idzie lekko na zewnątrz, żebra rozchodzą się na boki, a ramiona zostają na miejscu.
• Układ współczulnyTa część układu nerwowego, która ustawia ciało na działanie: szybsze tętno, wyższe napięcie mięśni, płytszy oddech, mniej trawienia — włącza się sam i nie pyta o zgodę.
• MobilnośćZakres ruchu, który przechodzisz własną siłą i pod kontrolą — inaczej niż gibkość, gdzie dociąga Cię ręka, ciężar albo druga osoba.
• KompensacjaZastępstwo: kiedy jedno miejsce nie pracuje albo boli, ciało po cichu przerzuca jego robotę na sąsiada — ruch dalej wychodzi, tylko innym kosztem.
• PrzeciwwskazaniePowód, dla którego masażu się nie robi albo omija się jedno miejsce: gorączka, świeży uraz, świeża blizna, zakrzep, choroba, którą prowadzi lekarz. Część jest chwilowa i mija, część dotyczy jednego miejsca, nie całego ciała.