Masaż tkanek głębokich w Poznaniu

Najczęstszy adres to część zstępująca mięśnia czworobocznego i dźwigacz łopatki, z tkliwym przyczepem na jej górnym kącie. Tuż obok, przy brzegu przyśrodkowym łopatki, mięśnie równoległoboczne potrafią zbić się w wąski, twardy pas przy samym kręgosłupie. To okolica ekranu i telefonu.

Niżej pracują pionowe pasma prostownika grzbietu i mięsień czworoboczny lędźwi, rozpięty między dwunastym żebrem a talerzem biodrowym. Nad krzyżem czuć wtedy „deskę”: to powięź piersiowo-lędźwiowa, gruba płachta łącząca dolne plecy z pośladkiem i barkiem.

U osób, które siedzą po dziewięć godzin, równie często odzywa się pośladkowy średni, gruszkowaty i pasmo biodrowo-piszczelowe schodzące bokiem uda. A ciągnięcie barków do przodu zaczyna się z przodu, przy mięśniu piersiowym mniejszym i prostownikach nadgarstka, nie w karku.

Zawsze od szerokiego do wąskiego: najpierw rozgrzewam całą okolicę głaskaniem i ugniataniem, potem prowadzę nacisk wzdłuż pasma mięśnia, a dopiero na końcu staję w jednym punkcie. Wejście od razu w bolesne miejsce kończy się tym, że tkanka się broni i cała praca traci sens.

Tempo zastępuje siłę. Ten sam nacisk wprowadzony w trzy sekundy boli, a wprowadzony w piętnaście jest do przyjęcia, dlatego ręka porusza się tu wolniej niż w każdym innym masażu. Wchodzę przedramieniem i łokciem, bo dają szeroki i przewidywalny nacisk, a kciuki szybciej się męczą i tracą kontrolę nad siłą.

Miernikiem jest Twój oddech: spokojny wdech znaczy, że mogę zostać, a wstrzymany oddech albo zaciśnięte zęby znaczą, że schodzę o poziom niżej. Ułożenie ciała też jest decyzją, nie przypadkiem. Ręka założona za plecy odsłania brzeg łopatki, pozycja na boku otwiera dostęp do pośladka i talerza biodrowego, wałek pod kostkami zdejmuje napięcie z krzyża.