Masaż klasyczny w Poznaniu

Punkt, który ludzie pokazują palcem, to zwykle dźwigacz łopatki albo mięśnie równoległoboczne, leżące pod czworobocznym przy przyśrodkowym brzegu łopatki. Sam czworoboczny ciągnie się od potylicy po bark i to jego część zstępująca robi ten słynny kark z betonu.

Wzdłuż kręgosłupa, od krzyża po kark, biegnie prostownik grzbietu, czyli pasma, które twardnieją po dniu w jednej pozycji. Nad krzyżem leży powięź piersiowo-lędźwiowa, mocna płachta tkanki łącznej, w którą wplatają się mięśnie grzbietu, brzucha i pośladka. Przy sztywnych plecach to często ona, a nie sam mięsień, ogranicza ruch.

Bark rzadko odpuszcza od pracy wyłącznie z tyłu. Gdy klatka piersiowa jest ściągnięta do przodu, łopatkę przechyla mięsień piersiowy mniejszy, schowany pod obojczykiem przy wyrostku kruczym. Dopóki on trzyma, łopatka wraca na stare miejsce, zanim zdążysz wstać z leżanki.

Kolejność jest zawsze ta sama: najpierw głaskanie i rozcieranie całej partii, dopiero potem ugniatanie i uciski w konkretnym miejscu. Wejście od razu w bolesny punkt to najszybszy sposób, żeby ciało zamknęło się na resztę zabiegu.

Ból nie jest miarą jakości. Mięsień, który dostaje za mocny bodziec, broni się i napina jeszcze bardziej, więc siła powyżej progu tolerancji działa przeciwko zabiegowi. Przy naprawdę zastanym karku lepiej sprawdza się nacisk rozłożony na szerszą powierzchnię niż punkt z kciuka: przy tej samej sile jest w odczuciu łagodniejszy.

Tempo decyduje o kierunku. Wolne, długie pociągnięcia wyciszają, szybkie rozcieranie i oklepywanie pobudzają, dlatego późnym wieczorem oklepywania po prostu nie ma, a przy kimś, kto wraca do biurka, zostaje ono na sam koniec. Olej dokładam porcjami w trakcie: za mało i dłoń szarpie skórę, za dużo i mięśnia nie da się złapać do ugniatania.