Masaż Pleców

Czworoboczny grzbietu ma trzy części: górna ciągnie od karku do obojczyka i barku, środkowa leży między łopatkami, dolna schodzi pod dwunasty krąg piersiowy. Przy biurku trzyma bark uniesiony przez osiem godzin i to zwykle on jest tym betonem.

Pod nim biegną równoległoboczne, skośnie od kręgosłupa do brzegu łopatki, i to one dają pieczenie tuż przy kręgosłupie. Obok pracuje dźwigacz łopatki, a jego przyczep przy górnym kącie łopatki to jeden z najbardziej tkliwych punktów w całych plecach.

Niżej idą dwa wałki prostownika grzbietu, a w dolnym odcinku siedzi głęboko czworoboczny lędźwi, ten od dźwigania i od nocy w złej pozycji. Nad nim rozpięta jest powięź piersiowo-lędźwiowa, która wymaga innej roboty niż mięsień: mało oleju i wolne tempo.

Nacisk i tarcie podnoszą temperaturę tkanki i miejscowy przepływ krwi, a rozgrzany kolagen daje się rozciągnąć dalej. Stąd bierze się to, co czujesz najszybciej: większy zakres obrotu głowy i mniejsze ciągnięcie przy sięganiu w górę.

Dotyk pobudza mechanoreceptory, a te sygnały docierają do rdzenia szybciej niż bodźce bólowe i częściowo je przykrywają. Wolne, przewidywalne ruchy przesuwają układ autonomiczny w stronę przywspółczulną: zwalnia oddech, spada napięcie obronne. To reakcja nerwowa, więc mięsień odpuszcza wtedy, gdy organizm uzna sytuację za bezpieczną, a nie wtedy, gdy ktoś go „rozbije” siłą.

Teraz uczciwie. Ten masaż nie wyleczy dyskopatii, nie ustawi kręgów, nie wyprostuje postawy i nie usunie żadnych toksyn ani kwasu mlekowego, bo ten znika sam w kilkadziesiąt minut po wysiłku. Trzask w karku to nie sole, tylko ścięgno przeskakujące nad kostnym wypukleniem, a sam dźwięk nie mówi nic o skuteczności.

Miejsce, które boli, rzadko jest sprawcą. Ból między łopatkami często bierze się ze skróconej przedniej strony ciała i barków wysuniętych do przodu, więc praca wyłącznie w punkcie bólu bywa gaszeniem kontrolki, nie usterki.