Kobido

Wrażenie podniesionych rysów nie bierze się z tego, że coś zostało uniesione. Bierze się z odjęcia siły, która ciągnie w dół. Mięśnie mimiczne i żwacze mają podwyższone napięcie spoczynkowe od powtarzanego marszczenia i zaciskania zębów, a kiedy ono spada, twarz układa się inaczej.

Druga rzecz to krążenie. Bodziec mechaniczny rozszerza naczynia powierzchowne, skóra robi się cieplejsza i zaróżowiona, koloryt przez kilka godzin wygląda na wyrównany. To reakcja czasowa, nie zmiana budowy skóry.

Trzecia to chłonka. W twarzy płynie naczyniami bez własnej pompy, więc porusza ją ruch tkanek z zewnątrz. Delikatny nacisk w stronę węzłów pod żuchwą i wzdłuż szyi przesuwa płyn międzykomórkowy czysto mechanicznie i dlatego poranna opuchlizna wokół oczu schodzi najszybciej ze wszystkiego. Żadne toksyny w tym nie uczestniczą i nic się nie wypłukuje, choćby nie wiem jak ładnie brzmiało to w reklamie.

Zaczynam od dekoltu, obojczyków i boków szyi, nie od policzków. Kiedy odpływ otwiera się na końcu, płyn przesunięty z twarzy nie ma dokąd pójść i cała praca drenująca idzie w próżnię.

Nacisk zmienia się co kilka centymetrów. Wokół oczu i na powiekach pracuje sam ciężar opuszki, na policzku schodzi się do warstwy mięśnia, na żwaczu i skroni głębiej, ale nigdy w kość. Twarz to cienka tkanka na twardym podłożu i to podłoże wyznacza granicę.

Tempo buduje się jak łuk: wolne wejście, w środku szybkie rytmiczne sekwencje, potem powolne wyciszenie. Zabieg zaczęty od szybkiej części spina twarz, zamiast ją rozluźnić. Powtórzenia trzymam jednakowe po obu stronach, bo inaczej asymetria zostaje na resztę dnia, a lustro na koniec przestaje cokolwiek znaczyć.